Browsed by
Author: Audrey

Appartement Blue Monkey

Appartement Blue Monkey

Accommodatie

Accommodation in SurinameBlue Monkey, Paramaribo
Adres: Veldhuizenlaan
Verblijf: 19-20 augustus 2017 (1 nacht)
Faciliteiten: 2 slaapkamers, keuken, badkamer, airco, grootbeeld smart-tv, gratis wifi, gratis privéparkeerterrein
Prijs: SRD 170 (± € 20,00), excl. 8% btw
Beschikbaar bij: Booking.com

Onrust in huis

Soms kunnen onverwachte gebeurtenissen zomaar de rust in huis verstoren.

Op een late vrijdagavond in augustus schrok ik op van geschreeuw buiten, dat het tornado-achtige geluid van mijn ventilator overstemde. Met een bonkend hart sprong ik op vanachter mijn bureau om de ventilator uit te zetten, zodat ik kon horen wat er gaande was. Het klonk als ruziënde mannen. Of misschien hadden de wachters van onze beveiligde woonwijk een indringer gepakt?

Gelukkig was het niets van dat alles. Het waren mijn achterburen, de enige buren die ik heb, die een klein feestje in de tuin hadden met een stel vrienden. Ik hoorde latinmuziek, op een zeer acceptabel volume. Luide stemmen vulden echter de stilte en waren prominent aanwezig. Dit ging maar door, tot ver na middernacht. Met mijn slaapkamerraam op zo’n 5 meter van het feest, probeerde ik zo lang mogelijk bezig te blijven om maar niet te hoeven gaan slapen. Uiteindelijk, in de kleine uurtjes, besloot ik naar bed te gaan en mijn lawaaiige fan dan maar aan te laten staan gedurende wat nog over was van de nacht.

De volgende morgen waren de feestgangers er tot mijn verbazing nog steeds. Kennelijk waren ze de hele nacht opgebleven en nu hingen ze slapjes in hun stoelen. Ik gaf me over aan mijn bezigheden van de dag, maar ‘s middags bespeurde ik verhoogde activiteit in de tuin van de buren toen bekende geluiden mijn aandacht trokken: latinmuziek op een zeer acceptabel volume. Luide stemmen vulden echter…

Ik gluurde naar buiten en… ja, hoor: er stonden nu tafels en stoelen in rijen opgesteld en de gasten druppelden binnen! Meteen drong het door: gisteravond was slechts de voorbereiding en het echte feest stond nu te beginnen! Al snel realiseerde ik me dat ik momenteel niet de mogelijkheid heb om elders in huis te slapen en ik wist dat ik geen zin had in nog een slapeloze nacht! Wat te doen?

Uitje

Ik vroeg me af of het niet leuk zou zijn om de gelegenheid te benutten en ergens heen te gaan, er een minibreak van te maken en de herrie in de achtertuin te vergeten! En dus overwoog ik om naar Moengo, mijn geboorteplaats, te rijden – richting de oostgrens – of naar Nickerie – helemaal naar de westgrens. Het was echter al halverwege de middag en naar die bestemmingen vertrek ik liever wat eerder op de dag. Voor nu had ik iets nodig wat dichter bij huis, met een lekker bed en airco – in een rustige buurt! Ik besloot op Booking.com te gaan kijken, typte Paramaribo en kreeg een stortvloed aan opties om uit te kiezen.

Nadat ik de foto’s had bekeken van huizen in koloniale stijl en luxe hotels met weelderige tuinen, en de onlineklantenervaringen, faciliteiten en diverse prijzen met elkaar had vergeleken, koos ik appartement Blue Monkey. Waargebeurd! Ik reserveerde voor een nacht, kreeg een reserveringsnummer, pakte mijn laptop in, gooide wat kleding en toiletspullen in een tas, graaide snacks en drinken uit de keuken en vertrok. Even na vijven in de middag was ik op weg; als een vogeltje, zo vrij!

De Veldhuizenlaan ligt buiten het centrum, in een rustige, nette woonwijk. Belangrijke verkeersaders, zoals de Johannes Mungrastraat, Tweede Rijweg en Gemenelandsweg zijn vlakbij. Er zijn supermarkten in de buurt, een aantal restaurants en de locatie is gunstig: het centrum, de Hermitage Mall (met bioscoop TBL) en de groentemarkt aan de Kwattaweg bijvoorbeeld, liggen allemaal op 10-15 minuten rijden.

Onderweg naar Blue Monkey heb ik nog een saotosoep opgepikt bij restaurant Java aan de Gemenelandsweg en tegen 18 uur werd ik ingecheckt. Een vriendelijke medewerker, oorspronkelijk uit Cuba, zwaaide vanuit de deuropening en riep me een hartelijk Hola toe. Ik parkeerde mijn pick-up midden op de oprit, achter het hek. De joviale beheerder hielp me met mijn bagage en gaf me een rondleiding in Yellow Monkey*: een tweekamerbungalow in vrolijke kleuren!

* Blue Monkey is de naam van de gehele locatie; deze bestaat uit een huis met vier slaapkamers, een met een slaapkamer en Yellow Monkey met twee slaapkamers. Zoek op Booking.com naar Blue Monkey om ze allemaal te vinden.

Yellow Monkey is ruim, voorzien van een enorme Samsung smart-tv, abstracte kunstwerken aan de muren van de woonkamer, modern meubilair, een eenvoudige badkamer en een volledig ingerichte keuken. En… aah yes! De airco stond al aan toen ik binnenkwam. Het is nu droge tijd in Suriname, met dagelijkse temperaturen van tegen de 40°C en mijn nieuwe huis heeft nog geen airco. Dus ja, het is heerlijk en uitnodigend wanneer de airco in je thuis weg van huis is ingesteld op 23°C!

In een oogwenk heb ik me geïnstalleerd, de laptop op de eettafel met het glazen blad klaargezet, dan snel even onder de douche en arrgghh… Yellow Monkey heeft geen warm water! Aangezien het die dag heel warm was geweest en ik vies en zweterig aankwam, heb ik mijn adem ingehouden en lekker koud gedoucht, gebruikmakend van de kokosdouchegel die er stond. Helemaal fris en als nieuw heb ik heerlijk gegeten en ben ik vervolgens op de bank geploft voor de gigantische, uitnodigende televisie. De bank zag er helderwit en schitterend uit, maar was helaas niet de meest comfortabele bank ooit – hij was min of meer oké. De bedden van Yellow Monkey zijn wel prima – beide bedden hebben goede matrassen.

De woonkamer is ingericht met oog voor detail en als is het maar voor één nacht, het is fijn om schilderijen aan de muren te hebben, een leesstoel en levende planten om je heen. Een ding is wel aan vervanging toe: de tegelvloer in een van de slaapkamers ziet er oud en versleten uit. Alles was echter wel brandschoon.

Op zondag was ik heel blij dat ik eindelijk de rust in me had om een boek te lezen! Met de twee kussens van mijn bed heb ik me lekker op de bank gevleid en toen het bijna tijd was om te vertrekken, kon ik de verleiding om wat langer te blijven niet weerstaan en heb ik gevraagd of ik later mocht uitchecken! Ik kreeg uurtje extra, kosteloos. Aan alles komt echter een eind en op een bepaald moment is het echt tijd om te gaan. Laat op de zondagmiddag reed ik terug naar huis, uitgerust en relaxt.



Booking.com

Zo’n uitstapje kan ik iedereen zonder meer aanraden! Lawaaiige buren? De pest in je lijf? Op zoek naar inspiratie? Ga ergens heen en blijf een nachtje slapen! Je hoeft echt niet ver van huis te zijn om je heerlijk te ontspannen en te genieten van een dagje weg – Blue Monkey is maar 15 minuten rijden van mijn huis!

Zulke uitjes zijn ook mooie gelegenheden om kennis te maken met een nog onbekend deel van de stad. De buurt verkennen is echter niet de enige optie – ik heb gewoon de ramen en deuren dichtgedaan, heb genoten van de airco en was even in een andere wereld. Een nacht is weliswaar kort, maar beslist lang genoeg voor een algehele reset!

Had ik geweten van de koude douche, dan had ik Blue Monkey mogelijk niet gekozen. Gelukkig wist ik het niet – Blue Monkey was een heel goede keuze en een perfecte match!

Mango

Mango

We staan in Suriname aan het begin van een nieuw mangoseizoen, wat betekent dat we straks weer overal bloeiende mangobomen te zien krijgen en ook fleurige stapels sappige mango’s op lokale markten en in fruitstalletjes aan de weg.

Suriname, mango, onrijp roodborstje
Onrijp roodborstje

De wetenschappelijke naam van de mangoboom is Mangifera Indica. Hij groeit in het wild in delen van Zuidoost-Azië, vanwaar hij zich waarschijnlijk heeft verspreid naar Oost-Azië, duizenden jaren geleden. Tegen de 10e eeuw werd het fruit in Oost-Afrika geïntroduceerd door Arabieren en vervolgens aan het begin van de 18e eeuw door Portugezen naar Brazilië gebracht. De rest is geschiedenis, zoals men zegt, en als buurland van Brazilië is Suriname gezegend met een ruime diversiteit aan mangobomen.

Er zijn vele honderden mangovariëteiten bekend, maar niet alle soorten gedijen in alle klimaten. In Suriname kennen we ongeveer 20 variëteiten.

Mangobomen zijn groenblijvers en kunnen wel 40 m hoog worden, met een dichte kruin van 10 m in doorsnede. De bladeren zijn afwisselend geplaatst en hebben een gemiddelde lengte van ongeveer 20 cm en een breedte van zo’n 10 cm. Op de pagina Natuur kun je foto’s bekijken die ik in mijn geboorteplaats heb genomen van een grote mangoboom.

Young mango leaves
Jonge mangobladeren zijn fluweelachtig zacht en hebben een lichte roze-paarse kleur, die geleidelijk aan donkergroen wordt. Mangobloesem bestaat uit duizenden piepkleine bloemetjes; slechts een deel daarvan groeit uit tot een vrucht en slechts een deel van de vruchten ontwikkelt zich tot rijpe, volwassen mango’s. Een mango heeft drie tot zes maanden nodig om van bloesem uit te groeien tot een rijpe vrucht.

 

Mango’s zijn heerlijk en sappig, vind je niet? Vanwege hun harde, steenachtige pit waarin het zaad zit, worden ze gerekend tot de steenvruchten. Rijpe mango’s zijn er in vele kleuren en formaten – van groen tot geel en rood vanbuiten, en van geel tot oranje vanbinnen. Wat betreft formaat, kunnen mango’s variëren van kleintjes zo groot als een kiwi tot gigantische van ruim een kilo in gewicht. Sommige mango’s zijn nogal vezelig, terwijl andere geen draden hebben.

Suriname, mangoboom wordt gesnoeid
Mangoboom krijgt een snoeibeurt

Waarschijnlijk ben je wel bekend met de smaak van mango’s. Toch wil ik even stilstaan bij de smaak, omdat de meeste mango’s die in Europa, de VS en Canada worden verkocht niet echt de beste zijn. Ze zijn zeker niet allemaal slecht. Maar tijdens mijn jaren in Europa is heb ik menigmaal een absoluut smakeloze en/of vanbinnen rotte mango gekocht. Ze zien er van buiten perfect uit: gaaf, glimmend en lekker dik, met een mooie kleur.

Het nadeel van geëxporteerde mango’s is echter dat ze vaak worden geselecteerd op eigenschappen als transporteerbaarheid en lange houdbaarheid, en daarbij ze worden veel te vroeg geplukt. Hoewel ze tijdens transport en opslag nog verder rijpen, zijn ze niet te vergelijken met zongerijpte mango’s. Als je eenmaal de verrukkelijke smaak van een sappige en geurige zongerijpte mango hebt geproefd, zul je nooit meer met minder genoegen nemen! Kijk hieronder eens naar een aantal verse Surinaamse mango’s. Ik laat je ook twee van mijn favoriete zien!

Suriname, roodborstjes
Roodborstjes

Op deze foto zie je een tros roodborstjemango’s, hangend aan de boom bij mijn vroegere huurappartement. Is de kleur niet om verliefd op te worden? Deze mango’s worden elke dag door de zon gekust totdat hun aanvankelijk verlegen blos steeds intenser wordt en hun zoete aroma zich rondom de boom begint te verspreiden. Nog een paar weken, dan zijn ze zover en vallen ze van de boom.

Roodborstjes hebben veel draden. Maar ze smaken geweldig en zijn zeer geliefd. Niet voor niets zijn ze een van de populairste mango’s van Suriname!

Suriname, gele roodborstjes
Gele roodborstjes

Het wonderlijke van deze roodborstjeboom is dat hij ook gele mango’s draagt. Kijk maar naar deze foto: deze gele mango’s komen van dezelfde boom: dezelfde vorm, dezelfde smaak, dezelfde geur – alleen een andere kleur. Sommige van deze gele roodborstjes krijgen wel een rode blos, maar zoals je ziet, zijn die op de foto echt gewoon geel.

Sommige mango’s blijven groen, ook al zijn ze rijp, of krijgen maar een heel lichte tint. Hieronder zie je deze enorme exemplaren, bijvoorbeeld. Deze grote, langwerpige mango’s komen oorspronkelijk uit Indonesië. Ze hebben geen draden, hebben een geweldige aromatische geur en ze zijn ongelofelijk smaakvol. Superlekker! Ze hebben dan ook veel fans! En ze worden makkelijk zo’n 20 cm lang.

Suriname, golet
Onrijpe golets links op de foto en slechts heel lichtgetinte rijpe golet rechts

Laten we het nu eens – bij wijze van terzijde – over taal hebben! Het woord mango voert ons terug naar de handel in specerijen die zich in 1498 voordeed tussen Portugal en de Indiase regio Kerala. In deze periode is het Malayalam woord māṅṅa bij de Portugezen geïntroduceerd en zij maakten er manga van. Het is niet duidelijk wanneer of waarom de o aan het einde van mango verscheen. Mocht je het weten, dan hoor ik het graag!

Wist je dat mango in Suriname manja wordt genoemd? Hier in Suriname zijn manja’s heel populaire vruchten. Iedereen is er dol op en velen hebben een bepaalde manja of twee als favoriet. Degenen die het geluk hebben in het bezit te zijn van een manjaboom, scheppen vaak erover op dat hun manja’s de lekkerste zijn! Zelf koop ik vaak roodborstjes, voornamelijk vanwege hun fantastische kleur: ze zien er aantrekkelijk uit en – niet in de laatste plaats – ze zijn heerlijk! Ze zijn wel draderig. Een andere manja die ik geweldig vind, is de reusachtige die hierboven op de foto’s staat: golet – enorm, zoet, zonder draden en heel smakelijk! Nu ken je twee van mijn favoriete manja’s. Hieronder laat ik je een totaal andere zien.

We hebben ook manja’s die minder bekend en minder populair zijn, zoals de terpentijnmanja. Terpentijn, hoor ik je denken? Ja, zeker! Het is namelijk zo dat alle manja’s een kleine hoeveelheid terpentine/kerosine bevatten. Mocht je echter een manja in handen krijgen die naar terpentine ruikt, gooi hem dan weg en eet hem niet op! Toch wordt de terpentijnmanja naar verluidt zo genoemd vanwege zijn terpentinesmaak. Eerlijk gezegd, ken ik deze manjasoort niet. Het fascineert me wel dat hij naar terpentine zou smaken! Ik heb me laten vertellen dat terpentijnmanja’s heel zoet en lekker zijn. Ik weet het allemaal niet – wilde je dit maar vertellen en laten zien hoe ze eruitzien.

Laten we verder kijken en nu een manja eten! Het lijkt misschien een open deur, maar het verorberen van een sappige manja is niet altijd even makkelijk – als je dit tenminste wilt doen zonder dat het sap langs je armen loopt en van je wangen drupt! Surinaamse kinderen leren manja eten met deze techniek: ze bijten een gaatje in de bovenkant en knijpen in de manja, zodat ze het sap kunnen opzuigen. Wanneer het sap grotendeels op is,schillen ze de manja door met de tanden repen schil eraf te trekken en eten dan het vruchtvlees rondom de pit op. Je kunt een manja natuurlijk ook snijden en dan opeten. Op deze foto zie je mijn favoriete manier om aan manjablokjes te komen.

Behalve rijpe manja’s eten we ook graag groene, onrijpe! Met groene manja’s maken we manjachutney, we leggen ze in op azijn en eten ze als snack met zout en pepers! Smullen! En wat zou je denken van een glas vers manjasap?!

Tot slot, voor het geval je niet op de hoogte bent, wil ik je vertellen dat manja’s heel gezond zijn! Ze bevatten 44% van de hoeveelheid vitamine C en 11% van de hoeveelheid folaat die we dagelijks nodig hebben. De geeloranje kleur van het vruchtvlees geeft aan dat manja’s boordevol bètacaroteen zitten, dat door ons lichaam wordt omgezet in vitamine A. Manja’s bevatten ook enzymen die helpen bij de vertering!

Als je in Suriname bent en trek hebt in een sappige manja, zul je niet ver hoeven zoeken – ze zijn overal te vinden. Zie je er geen, dan is het geen manjatijd.

Wanneer heb jij voor het laatst een manja gegeten?

mango_manja9

 


Rinaldo Klas

Rinaldo Klas

Op een relaxte middag ontmoet ik Rinaldo Klas aan de Waterkant in Paramaribo om met hem te praten over zijn werk en zijn leven, en over zijn reizen. Klas is schilder en beeldhouwer, en is een van de bekendste Surinaamse kunstenaars.

Hij is geboren in Moengo, in 1954, en woont reeds jaren in het landelijke district Commewijne, ongeveer een halfuur rijden van de stad. Rinaldo Klas is getrouwd met Carmen, al ruim 30 jaar zijn vrouw. Hij is de vader van drie volwassen kinderen: twee dochters en een zoon.

Rinaldo Klas - Tapir met kind, 2012
Tapir met kind, 2012

Het werk van Rinaldo Klas is kleurrijk en wordt beschouwd als figuratieve kunst. Dit werk van moeder en kind tapir heeft hij geschilderd tegen een achtergrond van een zonnige horizon, een overvloed aan vissen in een heldere rivier en vruchtbare bosgrond waarop de dieren rondscharrelen. Op haar rug draagt de moeder een vredig groen landschap. Het beeld bestaat uit mooie, frisse kleuren en ziet er overvloedig en gezond uit.

Rinaldo Klas - Goud betaalt, 2012
Goud betaalt, 2012

Tapir met kind en het stuk getiteld Goud betaalt maken beide deel uit van de serie Goudkoorts, die Rinaldo Klas presenteerde in een solo-expositie in 2012. Nu goud de afgelopen jaren een belangrijke economische factor is geworden voor Suriname en zowel legale als illegale goudwinning tegenwoordig dagelijkse praktijk zijn, steekt ook de keerzijde van deze ontwikkeling de kop op. Klas haalde altijd al inspiratie uit de natuur en in de reeks Goudkoorts uit hij zijn zorgen over de natuur. Hij vindt het belangrijk om zich hierover uit te spreken, omdat gouddelving hand in hand lijkt te gaan met ontbossing, verlies van biodiversiteit en kwikvervuiling van rivieren en kreken: de natuurlijke habitat van vissen en cruciale bronnen van water en voedsel voor lokale gemeenschappen. Als deze problemen niet worden aangepakt en er alleen oog is voor het grote geld, zal dit prachtige beeld van moeder en kind in hun natuurlijke omgeving snel tot het verleden gaan behoren – een krachtig standpunt met het oog op milieubescherming.

Ik vraag me af wat hem ertoe heeft gebracht kunstenaar te worden? ‘Als kind tekende ik op vellen en stukjes papier, op briefjes, zelfs op stukken stof – alles wat ik te pakken kreeg.StickmanToen ik 10 jaar was, verhuisde ik naar Paramaribo. Ik ging bij mijn oom wonen en mijn gewoonte om de hele dag door tekeningetjes te maken, leidde ertoe dat hij me naar tekenles stuurde. Uiteindelijk studeerde ik af aan Nola Hatterman’s Nieuwe school voor beeldende kunst in 1979 en in de jaren die daarop volgden, gaf ik daar les in tekenen en schilderen.’

Nola Hatterman Art Academy, Paramaribo - Suriname, S.A.

Nola Hatterman was een Amsterdamse kunstenares, die zich in 1953 op 54-jarige leeftijd in Suriname vestigde. Ze begon Nieuwe school voor beeldende kunst in Paramaribo, die de deuren sloot in 1979, toen mw. Hatterman besloot de stad te verlaten en een studio begon in Brokopondo. Na haar dood in 1984 richtte een groep oud-studenten, onder wie Rinaldo Klas, de huidige Nola Hatterman Art Academy op. Deze is gevestigd in de voormalige commandeurswoning in het Fort Zeelandia-complex.

Rinaldo Klas - The Bird Watcher, 2009
The Bird Watcher, 2009

In 1992 werd Rinaldo Klas directeur van Nola Hatterman Art Academy, tot zijn pensionering in 2014. En wat denk je dat hij doet in zijn nieuwverworven vrije tijd? Schilderen! ‘Ik vind het heerlijk om meer tijd voor mezelf te hebben. Ik schilderde wel toen ik directeur van de Art Academy was, maar ik heb nu meer tijd om te doen wat ik leuk vind.’

Hij vertelt me wat hij leuk vindt om te doen: schilderen en tijd besteden aan zijn gezin. Ook werkt hij eens per week met misbruikte kinderen, waarbij hij ze leert tekenen, schilderen en knutselen – en hij praat met ze over de uitdagingen waarmee ze in hun jonge leven worden geconfronteerd.
In 2016 werd hij uitgenodigd om zich aan te sluiten bij de kunstbeweging in Moengo en zo reisde hij gedurende twee maanden elk weekend af naar zijn geboorteplaats om met de kinderen daar te doen waar hij goed in is: lesgeven. En zoals alle artists in residence die meedoen aan dit project, heeft ook hij een kunstwerk achtergelaten in Moengo Art Park, als blijk van waardering en om de lokale gemeenschap te inspireren.

Op de vraag waarom je naar Suriname zou moeten reizen, heeft hij dit te zeggen: ‘ik denk dat onze multiculturele samenleving heel interessant is; de diversiteit is enorm. De natuur, de mensen, de zon – en het eten in Suriname zijn allemaal heel bijzonder! De diversiteit is ook aanwezig in ons eten! Bezoekers hebben eerst een klik met ons eten en dan met onze mensen; als ze eenmaal een roti van onze Hindoestanen hebben geproefd, een pitjel of saotosoep van een Javaanse warung of een heri heri uit onze creoolse keuken, zullen ze meer willen weten over Surinamers!’

En wat moeten bezoekers zien wanneer ze in Suriname zijn? ‘De stad Paramaribo, de Waterkant – sinds mijn pensionering ben ik hier vaak, ik vind het leuk om naar mensen te kijken en om contact te maken met reizigers uit het buitenland.’
Klas begint een babbeltje met toeristen met een eenvoudig Hallo! en de vraag of ze het naar hun zin hebben. Hij heeft wel iets eigenaardigs gemerkt: ‘er zijn nogal wat bezoekers die niet echt tijd doorbrengen in Paramaribo; ze gaan rechtstreeks met een tour mee naar het binnenland en gaan daarna meteen terug naar huis of ze reizen door naar buurland Guyana of Frans-Guyana. Ze komen voor een twee- of driedaagse trip naar het binnenland en dan gaan ze weer.’

Viator

Dit betekent dat veel toeristen slechts op doorreis zijn en Paramaribo of andere delen van het land links laten liggen, wat eeuwig zonde is – vooral als je bedenkt hoeveel geld en tijd het kost om hier te komen enerzijds en alle bezienswaardigheden die ongemoeid en ongezien blijven anderzijds. Klik hier voor enkele suggesties en een voorbeeld van een tourprogramma, ter inspiratie om je tijd in Suriname optimaal te benutten.

Rinaldo Klas houdt van reizen en heeft aardig wat van de wereld gezien. Ik vraag hem ons te vertellen over de eerste keer dat hij op reis ging. Hij herinnert zich zijn allereerste buitenlandse reis, die hij ziet als het mooiste wat hij ooit heeft bereikt: ‘ik was 26 jaar en een jonge, beginnende kunstenaar toen ik Carlos Andrés Pérez ontmoette, toen president van Venezuela. In die tijd volgde ik Spaanse les bij het Venezolaanse cultureel centrum in Paramaribo en daar werd het nieuws verspreid dat hun president Suriname zou bezoeken voor besprekingen over onder meer landbouw. Toen ik dit hoorde, maakte ik een schilderij geïnspireerd op rijstvelden en bood dit aan de heer Pérez aan namens Surinaamse kunstenaars. Hij was zo ingenomen hiermee dat hij me uitnodigde om naar Venezuela te gaan en zo kon ik als gast door zijn land reizen. Dat was een fantastische ervaring.’

DraakZo mogelijk nog spectaculairder was zijn reis naar China: ‘ik was uitgenodigd om een drieweekse conferentie over de Chinese cultuur en economie bij te wonen in de stad Nanchang. Tijdens die reis heb ik ook Beijing, Shanghai en andere plaatsen bezocht; er was ruimte om op pad te gaan en daarbij had ik mijn verblijf met een week verlengd. Het was heel speciaal, omdat ik de Chinezen beter leerde begrijpen. Omdat ik niet op één plek wilde blijven, stapte ik op een ochtend in een bus en liet me meevoeren op zijn route. Ik wist niet waar ik naartoe ging, ik zat gewoon te genieten van het uitzicht. De bus bleek richting het platteland te gaan. Na ongeveer een uur kwamen we bij de eindhalte aan en ik stapte uit. Ik begon zomaar wat te lopen en naar het scheen, was ik in een boerendorp terechtgekomen: een klein dorp met zo’n 100 inwoners. Ik besloot op zoek te gaan naar het dorpshoofd en mezelf voor te stellen. Gelukkig spraken enkele bewoners Engels en ik mocht rondkijken. Er was een ouder echtpaar; ik liep naar ze toe en begon een gesprek met handen en voeten, en de paar woordjes Chinees die ik kende. De man stelde voor dat ik meeging naar hun boerderij, een uitnodiging waar ik graag op inging. Hij ging groente oogsten en ik hielp hem deze te verplaatsen met een juk. Zo deed ik op de boerderij mee met allerlei klusjes en ondertussen bleven we druk babbelen. DoubleHappiness2Voor het avondeten gingen we vissen en de boer ving drie vissen met behulp van de accu van een auto, die was aangesloten op een vishengel. Uiteindelijk werd het laat en was er geen vervoer meer naar de stad. We hadden een heerlijk avondmaal van rijst met vis en groente. Het paar nodigde me uit om te overnachten en bood me hun enige bed aan. Ik ben gebleven, maar heb natuurlijk hun bed geweigerd en heb geslapen op een lange bank die ze hadden. De volgende morgen leek het wel feest: alle buren kwamen kijken – ze hadden nog nooit een zwarte man gezien! Die middag rond 15 uur ging ik terug naar Nanchan. Maar voordat ik vertrok, werd er een show voor me opgevoerd: dans, gevechtskunst en vuurwerk. Het was geweldig! Ik herinner me de naam van het dorp niet, ben nooit meer teruggeweest en heb ook geen contact meer met dat lieve oude echtpaar. Ze waren in tranen toen ik wegging, omdat ze ergens waarschijnlijk wel wisten dat we elkaar nooit meer zouden zien. Zelf was ik ook ontroerd, door het warme welkom en de welgemeende hartelijkheid die me ten deel vielen – een vreemdeling die op een dag uit de bus stapte. Na al die jaren ben ik deze mensen nooit vergeten. Terug in Suriname, heb ik veel schilderijen met daarop Chinese draken gemaakt.’

Tot nu toe heeft Rinaldo Klas altijd in Suriname gewoond. Hij is op reis geweest en verbleef in het buitenland voor studie en werk, maar had nooit de behoefte om in het buitenland te wonen noch om Suriname te verlaten. De reden hiervoor ligt in zijn hart: ‘ik wilde nooit weg, omdat alles hier is: ik houd van mijn vrienden en de natuur is altijd een inspiratiebron geweest voor mijn schilderwerk, ik heb de Surinaamse natuur nodig om te kunnen werken. Ik ben als artist in residence op diverse plekken geweest, zoals Vermont (VS) en Amsterdam (Nederland), en ik ben zelfs twee jaar weggeweest toen ik studeerde aan Edna Manley College of the Visual and Performing Arts in Jamaica, van 1986-1988. Maar ik kom altijd terug naar huis’.

Rinaldo Klas - Apetina 6003, 2009
Apetina 6003, 2009

Rinaldo Klas heeft wat aanbevelingen voor bezoekers: ‘Surinamers zijn aardige mensen. Ze zullen je verwelkomen, je vertellen waar je naartoe moet, wat je niet moet doen, enzovoort. Wees niet verlegen, praat gewoon met ze! En het meest fantastische wat je in Suriname kunt doen, is in een bootje over de stroomversnellingen in het binnenland varen.’

Hier is het Surinaams dat Rinaldo Klas je wil leren: Switi Sranan – heerlijk Suriname.

Laat de kans op een echte Meet & Greet met deze vrije geest niet aan je voorbijgaan wanneer je in Paramaribo langs de Waterkant slentert. Mocht je het geluk hebben hem daar te zien, loop dan naar hem toe en vertel hem dat je dit interview hebt gelezen op Suriname Travel Tips. Zo ziet Rinaldo Klas eruit:

Suriname, Rinaldo Klas

Heb je vragen, commentaar of opmerkingen? Voel je vrij om hieronder een reactie te schrijven. Ik hoor graag van je!

 

Wat te doen in Suriname?

Wat te doen in Suriname?

Palm2

Dus je hebt alle relevante informatie verzameld, wilde plannen gemaakt, de reis geboekt, je koffer gepakt en je bent afgereisd naar Suriname!

En dan ben je daadwerkelijk in Suriname…

Wat kun je doen en waar moet je heen?

Er zijn talloze jungleresorts, excursies, events en activiteiten om je hart aan op te halen. Sommige zijn te vinden op het web en in de activiteitenkalenders die in kranten of op Facebook worden gepubliceerd. Je kunt de stad uit, Paramaribo achter je laten en een ander district gaan verkennen. Er zullen beslist geheime schatten te ontdekken zijn, zoals feestjes of kunstexposities en andere dingen die je wellicht nergens vermeld ziet of waar je niets over hoort. Wat je hieraan kunt doen?

Praat met locals! Knoop een praatje aan met het personeel van je hotel, de taxichauffeur, de ober of een vriendelijke voorbijganger. Vertel ze waar je in geïnteresseerd bent, stel vragen en ze zullen je vertellen wat ze weten. Dit is een fantastische manier om aan veel nuttige informatie te komen. Wees wel alert, houd je ogen open en laat je niet ertoe verleiden om iets te doen wat je niet wilt of ergens naartoe te gaan waar je niet heen wilt. Gebruik je gezonde verstand en inschattingsvermogen, zoals je ook elders in de wereld zou doen.

Maak een stadswandeling!
Paramaribo staat vol met historische gebouwen in koloniale stijl, waarin elementen uit de Nederlandse architectuur en lokale materialen te herkennen zijn – de meeste van deze gebouwen zijn van hout gemaakt.

Paramaribo City Tour - Viator

De historische binnenstad strekt zich uit langs de linkeroever van de Surinamerivier, in het noorden ingesloten door de Sommelsdijksekreek en in het zuiden door de Viottekreek; dit deel van de stad is door de Unesco uitgeroepen tot Werelderfgoed. Maar liefst 291 monumenten in Paramaribo staan op de Werelderfgoedlijst. Neem rustig de tijd om eens langs deze prachtige panden te lopen en stel je eens voor hoe het leven toen moet zijn geweest – paardenkoetsen, Europeanen in hun hoepelrokken of zwarte pakken, tot slaaf gemaakte Afrikanen die hun arme ruggen braken – en dit alles in het onbarmhartige Surinaamse klimaat.

De koloniale huizen in de binnenstad behoorden ooit toe aan de welgestelden van historisch Paramaribo en achter veel van deze panden gaan fascinerende verhalen schuil. De gerenommeerde Surinaamse schrijfster Cynthia McLeod kent ontelbare van deze verhalen en tekent ze op in onderhoudende historische romans, waarvan enkele in de loop der jaren zijn vertaald in het Duits, Italiaans, Zweeds en Engels.

Cynthia McLeod publiceerde haar eerste boek in 1987. Het was dit debuut – Hoe duur was de suiker – dat haar in één klap bekendheid gaf. Lees hier mijn recensie van Hoe duur was de suiker.

Wie weet, tref je mevrouw McLeod in Suriname aan wanneer je er bent en kun je met haar mee op een van haar enerverende stadswandelingen door het historische centrum. Ze is zeer ter zake kundig en de beste verhalenverteller die je je kunt wensen! Haar meest recente boek heet Zenobia, een aangrijpend verhaal over een meisje dat in slavernij is geboren en aan het werk werd gezet in het gouverneurshuis – nu presidentieel paleis – dat er nog altijd staat en majestueus over de Surinamerivier uitkijkt.

Presidential Palace - Paramaribo, Suriname
Presidentieel paleis

Ervaar het binnenland
Wil je de jungle zien? Ga er niet alleen op af! Boek een trip bij een plaatselijke touroperator; je vindt ze online. Deze trips naar het binnenland zijn beslist de reis en het geld waard! Ga lekker in een stroomversnelling zitten! Vang een enorme riviervis of een stel kleinere zwampvissen. Laat een lokale gids je de medicinale planten in het regenwoud aanwijzen!

Ga wilde dieren spotten
Als je besluit de jungle te gaan verkennen, heb je misschien wel het geluk om echte wilde dieren te spotten. Zo niet, is er in Lelydorp een prachtige vlindertuin en de Paramaribo Zoo is bescheiden, maar een bezoekje waard. Dolfijnen spotten op de Surinamerivier is geweldig! Zelfs in de stad kun je wilde beesten tegenkomen, zoals de kleine leguaan die me onlangs thuis een – ik moet toegeven, niet bepaald gewaardeerd – bezoekje bracht!

Vacation Fun - Viator

Relax
Buiten de stad zijn er heel veel recreatieoorden, waar Surinamers graag naartoe gaan met vrienden en familie, om te badderen in natuurlijke kreekjes en te ontspannen in de hangmat. PalmenHangmat2Sommige van deze zwemoorden beschikken over hutjes met bladeren van de pinapalm als dak, die de hele dag kunnen zorgen voor schaduw en enige koelte. Andere hebben cabanas waarin je de nacht kunt doorbrengen. Boek een trip of organiseer zelf een uitje en geniet van een onvergetelijke ervaring in de schitterende natuur.

Eet wat!
Eenmaal in Suriname is het een must om ons eten te proberen! Door al die verschillende culturen die we hier hebben, is de Surinaamse keuken heel gevarieerd. Vergeet even wat je thuis gewend bent! Zorg ervoor dat je een Hindoestaanse roti in handen krijgt, probeer een Javaanse bami of proef een saotosoep en mis vooral hét traditionele feestgerecht niet: rijst met pom! Onze Chinese restaurants zijn ook fantastisch. En oh, heb ik het al gehad over saté met heerlijke pindasaus of kruidige ketjapsaus? Ik kom in toekomstige posts nog wel terug op dit onderwerp!

Viator

Vers lokaal fruit
Lokaal geteelde, zongerijpte vruchten zijn zoet en vol van smaak – beter is er niet! Probeer maar eens een sappige mango, papaja, watermeloen, carambola of de meer exotische passievrucht (markoesapomme de cythère (pommesitair), sapodilla (sapotille) of katahar.

Deze paar vruchten die hier zijn genoemd, komen nog niet in de buurt van de enorme hoeveelheid aan variëteiten die Suriname als paradijs van tropisch fruit te bieden heeft! Ik zal later een post speciaal over lokaal fruit moeten publiceren!

In toekomstige posts zal ik het ook hebben over specifieke bezienswaardigheden en events, en over een aantal heerlijke gerechten en vruchten!

StayTuned2

Welkom bij Suriname Travel Tips!

Welkom bij Suriname Travel Tips!

Al eens gedacht aan een vakantie in Suriname?

Suri Flag Butterflies.ppt
Vlinders 123rf.com

Suriname ligt in Zuid-Amerika, net boven de evenaar. Tropische zonneschijn, kleurrijke natuur, heerlijke tropische vruchten, exotische mensen, aanstekelijke muziek, interessante geschiedenis, koloniale architectuur – we hebben het allemaal!

  • Zoek je een avontuur om nooit te vergeten?
  • Trek je graag je eigen plan?
  • Wil je het regenwoud ervaren?
  • Ga je liever vissen?
  • Of proef je bij voorkeur de sfeer van hartje Paramaribo?

Als je een of meer van deze vragen met beantwoordt, zou je echt eens naar Suriname moeten gaan! En het goede nieuws is: je kunt elk van deze avonturen beleven en de lijst zelfs nog uitbreiden – en dit alles meemaken in een enkele vakantie!

Footsteps by 123rf.com

Deze website biedt je een leidraad om op een veilige manier je eigen weg te vinden in Suriname. Per slot van rekening is het regenwoud geen park – je wilt echt niet op eigen houtje het oerwoud in! In bepaalde gevallen is het beter om een tour te boeken bij een lokale touroperator. En soms kun je zelf een trip organiseren, per openbaar vervoer reizen of een auto met chauffeur huren. Suriname biedt heel veel mogelijkheden – je moet ze alleen weten te vinden en flexi zijn, zoals wij zeggen. Fun Ahead2

Regelmatig zullen op deze website berichten worden gepubliceerd die je een inkijkje geven in het dagelijkse leven in Suriname, een aantal feiten en cijfers, muziek en geluidsfragmenten, en nog veel meer. Echter geen politiek of economie – daar zijn genoeg andere platforms voor. Deze site is geheel gewijd aan het wonderlijke van reizen – en vooral over de magie van reizen naar Suriname!

Bedankt voor je bezoek aan Suriname Travel Tips!

Torch Ginger Lily - Suriname
Toortsgember

 


Privacybeleid     Affiliatemelding